İstanbul

9 Ocak 2010

Ah be istanbul adın düştü dilime
Bir hançer saplandı yüreğime
Ben sensiz bu ellerde terk edildim kaderime
Mazimizi anarım bazen yaş gelir gözlerime

Hatunumla nur tanemle tanışmıştım sende
Çoluk çocuğa karışmıştık eşimde bende
Birde sen devâ idin her derde
Şimdi hasret lastik olup uzadı sabır tesbih oldu ele

Bir of çekme hadi gelde
Heyhad aklaşmış saç bastın elde
Kulaklarım bir vapur sesinde
Gözlerim boğaz köprüsünde
Yine lâleler eker miyim, gider miyim acep sadabâde
Geldiğimi yaşadğığımı hissedesin ensende
Bırak sana doya doya sarılayım istanbul sen beni
sevsen de sevmesen de
Toprağında öleyim eyüp sultanına gömüleyim
barınayım sinende
Ben seni sevmez miyim fatihin yadigârı
Şehitler, evliyalar, sahabiler diyarı.

Filed under: Seçme Şiirlerim



Menü